شهریگ دریک نگاه

عمده فعالیت شرکت مهندسی شهریگ بر مبنای تمرکز بر حوزه های مغفول مانده خدمات مشاوره تخصصی و مهندسی در کشور شکل گرفته و تمرکز شرکت بر فعالیت های بین رشته ای و ارائه برنامه های نوین در حوزه توسعه پایدار بر مبنای تخصص های چندگانه و بین رشته ای می باشد.

شایان ذکر است، با توجه به ماهیت فعالیت بین رشته ای شرکت، شرکت مهندسی شهریگ تنها شرکت ایران است که دارای گواهینامه صلاحیت از سازمان برنامه و بودجه کشور در برخی از تخصص ها ، ازجمله دارای صلاحیت در تخصص های «خدمات اقتصادی» و «شهرسازی» (پایه یک در هر دو تخصص) به صورت توامان می باشد. این تخصص ها مرتبط با فعالیت در حوزه «اقتصاد شهری» می باشد.

همچنین تنها شرکت مشاور در ایران می باشد که دارای صلاحیت در تخصص های «خدمات اقتصادی» و «مطالعات جغرافیایی و برنامه ریزی فضایی» (پایه یک در هر دو تخصص) به صورت توامان می باشد. این تخصص ها مرتبط با فعالیت در حوزه «اقتصاد منطقه ای»، «اقتصاد گردشگری» و «آمایش اقتصادی» می باشد.

دفتر مرکزی شرکت در شهر تهران مستقر بوده و در استان های گیلان، خوزستان و کرمانشاه دارای شعبه ثبتی می باشد. 

وجه تسمیه شهریگ:

• پسوند "یگ" یا "یک" از پسوندهای رایج در زبان فارسی پهلوی و نشان دهنده نسبت و انتساب بوده است. از این رو، شهریگ به معنای "منسوب یا منتسب به شهر" می­باشد.
• "شهریگ [شَ]، شهریک، کسی بوده که شهری در زیر فرماندهی او بوده و او را از میان طبقه دهقانان اختیار می­نمودند. حاک شهر، یکی از اصناف حکام ایالات در دوره ساسانی، رجوع به ترجمه فارسی ایران در زمان ساسانیان صفحات 87، 86، 183،  161 و تاریخ حقوق آبادی و شهربان و شهرگ شود." (لغت­نامه دهخدا)"
• "ایران در دوره ساسانی به چهار بخش یا «کوست» و بر اساس چهار جهت جغرافیایی تقسیم می­شد:
• خورآسان یا خورآیان (جایی که خورشید طلوع می­کند) شامل خراسان، خوارزم، بخارا، سغد، گرگان، سیستان و بلوچستان و ولایات شرقی کشور.
• خوربران (جایی که خورشید به آنجا می­رود) شامل عراق، کرمانشاه، کردستان و دیگر ولایات غربی کشور.
• باختر (به معنای شمال) شامل آذربایجان و ارمنستان، گرجستان و قفقاز و تپورستان (مازندران) و دماوند.
• نیمروز (جنوب) شامل خوزستان، پارس، کرمان، سکستان و سند که ریاست هر یک از آنها با یک مرزبان یا ساتراپ (حاکم و استاندار) بود. مرزبان را سورن می­گفتند. ایالات به مناطقی تقسیم شده و هر قسمت یک استان خوانده می­شد. هر یک از بخش­های کوچک استان را شهر، و حاکم نشین آن را شهرستان می­نامیدند. حکومت شهر با «شهریگ» بود که از میان دهقانان برگزیده می ­شد".